1. "Sağlam uşaq"... Anadangəlmə xəstə doğulmamışam... 5-6 yaşlarımadək mən də adi, sağlam uşaq olmuşam... Xoşbəxt olmuşam... Çox qaçanda hərdən təngnəfəs olardım... Nə biləydim ki, bu cür təngnəfəslik sonralar mənim ömür-gün yoldaşım olacaq?.. Kiçik yaşlarımdan çox dərrakəli idim... Nəinki yazıb-oxumağı, toplama-çıxmanı, vurma-bölməni, dama, şahmat kimi dərin oyunları bu yaşımda qavramışdım (ailəmin tərbiyəsi, ata-anamın, böyuk bacımın öyrətməsi sayəsində, Allah vergisi də var idi yəqin...)
2. "Qəza-xəstəliyə təkan"... Qaçarkən pilləkənlərdən yıxıldım, sonra maşının dalından sallananda yenə pis yıxıldım. Burnum sındı... İlk vaxtlar üzə çıxmasa da, sonradan nəfəs darlığı, tez-tez xəstələnmələrə səbəb oldu. Həkim isə "xroniki bronxit, astmanın ilk əlamətləri" diaqnozu qoydu. Pəhrizlər, iynə dərman... Tam müəlicəsi tapılmadı... İndi hamı kimi qaçmağa, oynamağa həsrət qalmışam... Gecələr, saat 4-5 arası, bəzən daha tez nəfəs darlığı ilə öskürək və sinədə xışıltı ilə durar, evdəkiləri də durğuzardım... İynələr, dərmanlar... Səhər yolda gedəndə çox bilinməz, gizlənərdi xəstəliyim. Amma gecələr, təmiz hava ciyərlərimə dolmaz, nəfəsim çatmazdı... Hələ o vaxtlar tüstüləyən nə vardısa, nifrət edərdim. Zavodlara, maşınlara... tüstü verən hər şeyə...
3. "Nəfəs və nəfs"... Heç bilmirəm bu necə oldu. Amma nəfəsini gecə güclə alan mən, siqaretə qurşandım... Hər görən "sənə qəti olmaz, sənin onsuz da bronxların zəifdir, bu siqaret sağlam adamın bronxlarını xəstə edir, çəkmə" - deyirdi... Nəfsə uymaq nə pis imiş. Öz nəfsinə qalib gələ bilməmək- ən böyük acizlik imiş! Səhər gizli siqaret çəkər, gecə də öskürək içində boğulanda "səhər çəkməyəcəyəm, Allah, səhərə sağ çıxım" deyə yalvarardım... Allahı yox, özümü neçə il belə aldadırdım...
4. "İdmanın xeyri"... Bibim oğlu qonaq gəlmişdi. Nəfsimlə bacarmadığımı başa düşdü. Dedi: "Sənin iradən səhhəttindən də pis "xəstədir", zəifdir, barı idman elə." Bu ağlıma tez batdı. Səhərdən idmana başladım. Tez durar, gimnastika edərdim. Sonralar boks məktəbinə getdim. Daha sonra tay-tuşumla ştanq və qantel əvəzi əldəqayırma daşlar yığıb, idman edirdik... Effekti əla idi. Həm siqareti azaltmışdım, həm də nəfəsim rahatlamışdı. Gecələr nəfəsim daralmaz, asudə nəfəs alardım. Yalnız nə isə ağır bir şeyə çox güc edəndə hiss edərdim xəstə olduğumu. Qamətim də düzəlmişdi... Allahım, həyat necə gözəldir, rahat nəfəs ala bilmək səadət imiş!
Mən yenə bir siqaret yandırdım, indi çəkməyə hazırlaşıram. Mən, ağlım başımda, səhv yolda olduğumu bilərək, yenə də özümlə bacarmıram. Sabah mən ağır xəstələnsəm, övladlarıma anası tək necə baxacaq, mənə kim baxacaq?.. Əlimdə tüstülənən siqaret! Mən sənə nifrət edirəm. Amma sən məni məhv etməsən, nə sən məndən, nə mən səndən əl çəkə bilməyəcəyəm deyəsən... Hər gün siqaretin insana ziyanı haqqında video izləyirəm, məqalə oxuyuram... Gecə öskürək içində boğulan mən deyildim elə bil. "Allah bu gün rahat olum, səhər siqaret çəkməyəcəyəm!" deyə-deyə 16 ildir bu zəhrimardan uzaq ola bilmirəm. Mənə bu yazıdan sonra məsləhət verməyi heç ağlınızdan keçirməyin. Mənə siqareti tərgitmək üçün ucuz başa gələn bir yol bilirsinizsə, deyin..."Ucuz ölüm"- siqaretdən xüsusi bir dərman, müalicə olmasa, yaxa qurtara bilməyəcəyəm... Allah xofu da kar eləmir, bu zəhrimarı, şeytan əməlini - siqareti tərgitməyə... Mən bəlkə elə sabah bu zəhrimardan ya birdəfəlik yatağa düşəcəyəm, ya da öləcəyəm... Barı siz qurtulun!
XƏBƏR LENTİ
- ŞƏRHLƏR