Onların ovuclarının içi istidi, bizim barmaqlarımız isə soyuq.
Onların bizi qaldırmağa gücləri çatır.
Nə vaxtsa onlar başa düşəcəklər ki, (bir dəqiqəliyinə olsa belə) bizdən yaxşısı yoxdu.
Onların prinsipləri var. Hərdən qabları yuyurlar.
Onlar bizdən hündürdü və rəfin yuxarısındakı kitabı götürə bilərlər.
Nə vaxt ki, onlar deyirlər "mən səni sevirəm" bizə elə gəlir ki biz varıq.
Onlar bizim feminizmiliyimizi bağışlayırlar, amma biz fikir versək əksərriyyətimiz ümumiyyətlə heç nəyi bağışlamırıq.
Onlar bizim yanımızda qala bilməyəndə alnımızdan öpürlər.
Onlar fikirləşirlər elə məsələlər var ki, biz onu başa düşmərik, elə buna görə biz hər şeyi başa düşürük.
Onlar susurlar biz mənasız danışanda. Lakin mənalı danışanda da susurlar.
Müharibə başlasa onlar müharibəyə gedərlər.
Onlar özlərini elə aparırlar ki, 8 mart onları bezdirməyib.
Onlar bizim həyatımızı dəyişə bilərlər.
Ürəklərinin dərinliklərində onlar düymə tikə bilirlər.
Onlar bizə soyuq olanda həmişə gödəkcələrini verirlər.
Onlar susurlar biz qışqıranda.
Onlar dava edə bilirlər.
Onlarda həmişə kompakt disklər çoxluq təşkil edir.
Onlar bizim övladlara öz soyadlarını verirlər.
Onlar elə hərəkətlər edir ki, biz onlarla fəxr edirik.
Onlar gülməlidirlər.
Nə vaxt onlar bizi tərk edirlərsə...